عالم علو ؛ عالم علوى ، آسمان و عالم بالا - مقابل عالم سفلى و مراد افلاك و اجرام فلكى و سماويات به طور مطلق است . [ شرح حكمة الاشراق صص 276 - 278 ] مجلس افروز ؛ مجلس افروزنده ، روشنگر مجلس . امروز جاىِ هر كس ، پيدا شود ز خوبان * كان ماهِ مجلس افروز ، اندر صدارت آمد [ حافظ ، غزل 167 / 5 ص 350 ] ستاره‌يى بدرخشيد و ماهِ مجلس شد * دل رميدهء ما را رفيق و مونس شد [ حافظ ، غزل 163 / 4 ص 342 ] با آن كه از وى غايبم وز مى چون حافظ تايبم * در مجلسِ روحانيان گه گاه جامى مىزنم [ حافظ ، غزل 336 / 7 ص 688 ] در قديم رسم بوده كه بر سر عمود خرگاه و خيمهء پادشاهان ، شكل ماه از آهن يا آيينه ، نصب مىكرده‌اند . و مفاد بيت اينست كه ماه منصوب بر سر خيمهء جلال تو ، از فرط بلندى و رفعت ، در عالم علوى تابنده و مجلس افروزنده است . نشان ؛ نشانه ، علامت ، علامتى كه بدان كسى يا چيزى را باز شناسند . نشانِ خانه گرفتم ز يار و گفت به لطف * دلِ شكستهء عاشق ، هميشه خانهء ما است نشانِ عهد و وفا نيست در تبسّمِ گل * بنال بلبلِ عاشق ، كه جاىِ فريادست [ حافظ ، غزل 37 / 10 ص 99 ] هيچ است آن دهان كه نبينيم ازو نشان * موييست آن ميان و ندانم كه آن چه موست [ حافظ ، غزل 58 / 6 ص 132 ] خوش مىدهد نشانِ جمال و جلالِ يار * تا در طلب شود ، دلِ اميدوارِ دوست [ غزل 62 / 2 ص 140 ]